onderwijssangha

Beste vrienden,

de man die wij later Boeddha zijn gaan noemen, iemand die ontwaakt is woonde in een paleis. Het verhaal is dat hij heel beschermend werd opgevoed. ‘Men” deed zijn best om hem af te schermen van de ingewikkelde wereld daarbuiten, dat mensen heel hard moesten werken om dagelijks genoeg voedsel te krijgen, dat er altijd kans was dat een andere leider je land binnenviel.

Toen deze man toch buiten de paleismuren kwam zag hij een ziek mens, een oud mens een dood lichaam. Hij werd geconfronteerd met het lijden dat er is. Het lijden dat we misschien niet willen zien maar dat er wel is. Dat was confronterend en een beslissend inzicht in zijn leven. Uiteindelijk verliet hij zijn veilige, afgeschermde bestaan en zijn gezin en ging op zoek naar een oplossing voor dat lijden.

De laatste weken merk ik dat ik stil sta bij dat ‘beschermd opvoeden’. Met een onrustig hart vraag ik me af of we dart nog steeds doen. En soms durf ik de vraag toe te laten welke rol het onderwijs daarin speelt. Welke rol ik daar als leraar in gespeeld heb. Soms met een groeiend gevoel van machteloosheid: ik sta niet meer in de klas.

Gisteren zat ik in de wachtkamer van een fysiotherapeut. Ik hoorde een gesprek tussen een cliënt en de receptioniste. Over komende bezuinigingen in de zorgverzekering. Het was duidelijk dat een aantal behandelingen die zij nodig had niet meer vergoed zouden worden en dat zij geen geld had om dat zelf te betalen.

Op tafel lag een krant met als voorpagina nieuws dat Shell en andere oliemaatschappijen onverwacht meer winst maken door de crisis in het Midden-Oosten. Boosheid welde in mij op.

Ik worstel met die boosheid. Moet ik naar Plum Village gaan, een retraite volgen, me terugtrekken voor langere tijd en die boosheid onderzoeken?

Moet ik meelopen met protestmarsen? Mijn stem laten horen op een blog?

Het is zo groot, dat lijden. Het is de eerste waarheid. Ik voel me soms een mug die duwt tegen een olifant. De quote : ‘een kleine stap voor een mens, een grote stap voor de mensheid’. komt vaak terug.

Een paar uur later zat ik achter dit scherm met een aantal leerkrachten in opleiding. Het onderwerp was: noem een uitdagende situatie in je werk als leraar en bedenk wat je nodig hebt. Een leerkracht zei: ik moet deze drie avonden opdrachten nakijken van een klas. Ik weet van mezelf dat ik bij een paar leerlingen denk: jij hebt je niet ingezet, je hebt geen vragen gesteld. Ik heb een vooroordeel. Hoe daarmee om te gaan.

In de workshop schreef deze leerkracht:

ik adem in en zie deze leerling als een mens

ik adem uit en ik zie dat school maar een klein deel van het leven van deze mens uitmaakt.

ik adem in en ik besef dat ik de buitenkant van de leerling zie

Ik adem uit en ik sta stil bij wat er bij deze mens bij deze opdracht allemaal kan spelen.

Toen kreeg ‘het’ weer even handen en voeten.

Ik nodig je uit om maandag samen te mediteren. Hoe is het met je? In welke situatie zit je? Wat gaat er allemaal door je heen in je poging om een leerkracht die aanwezig is te zijn? Wat is een kleine stap die je kunt zetten?

Als je deel wilt nemen: een klik op deze link is voldoende.

Ik wens je een goed weekend.

Joost Vriens