Beste vrienden,
je komt op school en iemand heeft een roosterwijziging gemaakt waar jij niet blij mee bent. Bijvoorbeeld omdat je juist in dát uur gepland had om een toets nog eens goed te bekijken omdat je gisteren gemompel van sommige leerlingen hoorde dat niet alle vragen duidelijk geformuleerd waren. Of je wilde na de les eens ruimte de tijd nemen om met een leerling te praten waarvan je het gevoel hebt dat hij/zij je aan het uittesten is.
Iets waarop je rekent gaat niet zoals je gedacht had. Iemand heeft iets besloten zinder jou te informeren of te checken of het uitkomt. Hoe ga je om met de emoties die daardoor naar boven komen?
Ik had de neiging om met stevige stappen naar de kamer te lopen van de dader van deze verandering en hem of haar te vertellen dat de verandering niet kan -ik had iets anders gepland- en dat dit niet de eerste keer is dat ik me genegeerd voel. Soms was ‘de dader’ niet beschikbaar en was ik de eerste drie uur die ik lesgaf maar half aanwezig: een deel van mijn hoofd was een monoloog aan het herhalen tegen de dader of de ramp aan het voelen die ik tegen zou komen als ik de toets gaf zoals die was. De leerling in kwestie kon ik maar het beste direct aan het begin van de les op zijn of haar nummer zetten met de boodschap: vandaag is er geen centimeter speelruimte.
Gedachten en emoties hebben een grote invloed op iets wat zich aandoet. Ze kunnen een situatie anders laten lijken dan het in werkelijkheid is. De mindfulnessbeoefening leert ons naar die gedachten en opties te kijken: waar komen zie vandaan, welke invloed hebben ze? Het leert ons, stapje voor stapje, te zien dat er een grote gerichtheid op de ander, het lokaal, de organisatie in zit.
Als we even stil staan en stoppen, terugkeren naar onze adem zien we iets waar we wel controle over hebben: onszelf. Misschien herkennen we een irritatie die al begon aan de ontbijttafel. Of hadden we een scherpe dialoog met onszelf omdat we te weinig tijd hadden vrijgemaakt om de toets echt kritisch te bekijken.
In een moment van kalmte nemen we waar dat er veel oordeel is en dat we juist dat oordeel los wilden laten.
Vandaag las ik in een boek een mooie omschrijving van dit ‘kijken naar’: observeer je gevoelens rustig, alsof ze zich buiten je bevinden; net als je naar een boom in je achtertuin kijkt, bij een rivier zit en kijkt hoe het water voorbij stroomt. Als je je gevoelens op deze manier ook maar drie minuten observeert, zul je merken dat hun energie en structuur langzaam veranderen (haemin sumin, dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt, 68)
Veranderingen kunnen prikkelen als een brandnetel die langs de kant van de weg staat. Nodigen die prikkels uit om onze ‘mindset’ te veranderen’?
Met aandacht aanwezig zijn met wat er is.
Als je op het roosterwijzigingen bord kijkt in de hal van de school. Als je op een buienradar app kijkt als je je jas aantrekt om naar buiten te gaan Als een medicijn niet werkt zoals verwacht.
Ik nodig je uit om deel te nemen aan onze onderwijs sangha. Even zitten. Je kussen of stoel ligt of staat niet in je achtertuin, maar biedt toch de mogelijkheid om waar te nemen. De tuinpoort is: https://us02web.zoom.us/j/89449420443
Gisterenavond heb ik gekeken naar de documentaire wisdom of happiness waarin de Dalai Lama op ontroerende persoonlijke wijze de weg wijst.
In de ochtend luister ik nu naar een korte dharma talk van sister Dang Nghiem; Being your Best Friend. Elke dag hoor ik wat meer, komt het wat meer binnen.
Ik wens jullie een mooi weekend met zo af en toe een glimlach,
Hartelijke groet,
Joost Vriens
onderwijssangha 
Plaats een reactie