onderwijssangha

Beste vrienden, 

vanmiddag sprak ik iemand die na lang strijden eindelijk kon toegeven aan haar vermoeidheid.

Dat  strijden was strijden met zichzelf geweest. Ze voelde dat het teveel was maar ze wilde haar jongeren niet in de steek laten. En ze wilde haar collega’s, die ook zwaar belast waren niet nog meer belasten.

Ik deed een meditatie oefening met haar. Kon ze met gerichte aandacht in het hier en nu zonder oordeel kijken naar de gedachten rondom die vermoeidheid.

Na de oefening was het even stil. Na een tijdje zei zei: ik ontdekte dat heel veel gedachten gericht zijn op wat anderen van me denken. Ik weet natuurlijk niet wat ze denken maar daar ben ik wel naar aan het raden.

Toen ik na afloop naar huis liep erkende ik voor mezelf dat ik dit ook heb.  Ik herinnerde me dat ik aan het begin van mijn lerarenloopbaan een beetje zenuwachtig de docentenkamer inliep….wat zouden die leerlingen wel niet over mij verteld hebben naar die andere, ervaren collega?

Zo af en toe stuur ik een uitnodiging en dan is er een stem in mij die zegt: die snappen daar niets van.

Ik doe nu in de ochtend voor mij nieuwe tai chi oefeningen en ik hou de gordijnen dicht en denk regelmatig: maar goed dat niemand dit gestuntel ziet.

Je hebt misschien, zonder dat je het weet, een leerling in de klas die bezorgd is dat je hem of haar in de gaten hebt.

In de stad zie ik mensen vaak vertragen bij een etalage ruit….hoe zie ik er uit?

We zijn gevoelig voor het oordeel van de ander. 

Het is goed om ons daar bewust van te worden en te blijven.

Thuis komen bij jezelf.

Op het kussen, op je stoel, op de bank, op je bed.

Ik nodig je uit om deel te nemen aan de meditatie-avond.

De link is hetzelfde:  https://us02web.zoom.us/j/89449420443

De plek is een kamer ergens in Dublin.

Ik vertrouw erop dat de verbinding goed is.

Je bent van harte uitgenodigd

Baltus van Laatum

Joost Vriens