“Thirty years ago, before I practiced Zen, I saw mountains as mountains, and waters as waters. Later, when I encountered a true teacher, I had an insight. I saw that mountains were not mountains, and waters not waters. Now, having found a place of rest, I see mountains as simply mountains, and waters as simply waters.” ( Qingyuan Weixin)
Beste vrienden,
In het Happy Teachers boek staat bij het ‘omgaan met sterke emoties’ de oefening: ‘boom in de storm’. Instructie: Keer terug naar je buikcentrum met je aandacht, om stevig geworteld te blijven in de storm van de emoties die door je takken raast.
Dat had ik wel nodig, de afgelopen week. Het nieuws, de weersomstandigheden en enkele persoonlijke ervaringen zorgen voor een storm met mensen windkracht toen
In het Happy Teachers boek staat bij het ‘omgaan met sterke emoties’ de oefening: ‘boom in de storm’. Instructie: Keer terug naar je buikcentrum met je aandacht, om stevig geworteld te blijven in de storm van de emoties die door je takken raast.
Dat had ik wel nodig, de afgelopen week. Het nieuws, de weersomstandigheden en enkele persoonlijke ervaringen zorgen voor een storm met minstens windkracht tien.
Vooral de storm van het nieuws rukten aan mijn takken, probeerden de boom te ontwortelen: waar gaat dit naar toe? Wat voor een samenleving wordt hier zichtbaar voor de jongere generaties? Wat kan ik doen? Wat heeft ‘mijn’ generatie laten liggen?
Ik merkte twee reacties bij mezelf op. Ik wilde de organisatie van mindfulness voor leraren versterken, klaar maken voor een langdurige storm. In de overtuiging dat als leraren stabiel kunnen blijven ook de jongere generatie de nieuwe omstandigheden mindful tegemoet kan treden. Ik deelde een plan en merkte tot mijn verbazing dat niet iedereen dezelfde urgentie zag. Dat raakte me en verdubbelde, in mijn ervaring, de storm.
De tweede reactie was van een andere orde. Ik zat in de vroege ochtend op mijn kussen en oefende met de kiezelsteen meditatie: fris, stabiel, open en vrij. Ik struikelde bij de berg. Ik had behoefte aan stabiliteit, maar ik kon daar op dat moment geen verbinding mee maken. Het was alsof de berg even geen berg meer was. Een Hollandse poldervlakte waar de wind overheen raasde in plaats van de berg Fuji in Japan.
Er knapte iets in mij. Dat zorgde voor een opening: erkennen dat dit zo is op dit moment. Ik stopte de meditatie, staarde een tijd in de kaars en naar de foto van Thich Nhat Hanh. Toen stond ik op en deelde dit gevoel van: ‘het is er even niet’ in een haiku. Een andere vorm van erkennen.
wake up in this world
need strong mountain energy
my step is uncertain
Zo helder zag ik het zelf niet. Een gesprek met Baltus was heel verhelderend. Wat opnieuw aangeeft hoe waardevol een gesprek is. Soms is stil luisteren naar jezelf waardevol soms is luisteren naar iemand anders waardevol. De vriend op de berg.
Nu zie ik er twee kanten van ‘leraarschap’ in. Ik wil graag de weg wijzen, houvast hebben en laten zien. Ik wil ook graag de ander haar of zijn eigen kracht laten ontdekken door uit te spreken wat er is: ik weet het ook niet.
De overweging van de zenmeester waarmee deze tekst begint heeft een grote uitdaging voor mij als leraar in zich. Wil hij nu zeggen dat je bij je eigen ervaring moet blijven en niet een leraar moet ‘navolgen’? Of is de fase van het volgen van de leraar nodig om te eigen wijsheid te ontdekken?
Vandaag vind ik houvast in mijn eigen wortels, erkennen van wat er is. De boom niet vastbinden, maar vertrouwen op geworteld zijn in het nu. Ik voelde een nieuwe betekenis van het beeld dat de man die wij Boeddha noemen mediteerde onder een boom.
We nodigen je van harte uit om samen stevig te zitten en naar de storm te kijken. Dit is de link: https://us02web.zoom.us/j/89449420443
Wij wensen je een ontspannen weekend,
Baltus van Laatum
Joost Vriens.
onderwijssangha 
Plaats een reactie