onderwijssangha

Beste Vrienden,

De beoefening nodigt je uit om jezelf te ontmoeten en te ontdekken hoe je reageert, waarom je zo reageert en wat dat met jezelf en de ander doet.  Waar-nemen. Het is een voortdurende beoefening want ik vergeet het wel eens.

Een paar weken geleden kreeg ik van een paar mensen feedback waar ik niet blij mee was. Het raakte me diep en ik voelde me niet gezien. Door omstandigheden was die feedback schriftelijk en was het lange tijd niet mogelijk er samen een goed gesprek over te hebben.

Ik nam waar dat ik er een verhaal van maakte. Ik nam waar dat ik als vervanging voor het gesprek een innerlijk gesprek voerde. En ik plakte er dan dingen aan vast die er niet bij hoorden. Ik nam -met moeite- waar dat ik er niet mee kon stoppen. Ik nam waar dat er elke keer een diepere laag van oude pijn naar boven kwam.

Deze week hebben er twee gesprekken plaats gevonden die voor verheldering gezorgd hebben. Het inzicht werd versterkt dat een gesprek, met een soort nieuwsgierige openheid tot een verheldering leidt die nodig is om de ander weer te ontmoeten.

Ik had dus een krachtige ervaring van ‘ergens een verhaal van maken’. Deels ook om mezelf te ‘verdedigen’. Nu let ik erop. Hoe snel ik dingen met elkaar verbind, zonder dat echt duidelijk is of dat wel klopt. Het was als een bel.

In zo’n moeilijke tijd is er altijd een kadootje. Een uitnodiging: kun je het ook zo bekijken? Soms komen die op het kussen, soms niet. In dit geval was dat een talk van een zen-leraar. Zijn oefening was: maak het niet erger dan het is. De eerste keer kwam dat niet echt binnen. De tweede keer wel. Een verhaal maken is een vorm van ‘erger maken dan het is’. Zijn uitgangspunt is: als je iemand anders iets verwijt of terechtwijst dan verstoor je je eigen innerlijke rust en kalmte. Dat weet je eigenlijk wel, maar gewoontes zijn sterk.

Als leraar ben je soms in een situatie waarin je iemand terecht wijst. Kun je dat doen vanuit rust? In mijn ervaring: niet altijd. Achteraf kun je de alternatieve handeling zien, maar op dat moment….

Dat is een leerproces. Gun je jezelf het verhaal: elke keer zet ik een stap of gun je jezelf het verhaal: het lukt me niet? Soms zijn situaties complex en overvallen ze je. Op zo’n moment ‘vergeet’ je de beoefening. Ik had vermoedelijk een ander proces gehad als ik naar dit filmpje gekeken had in plaats van in mijn verhaal te verdwalen.

Maak het niet erger voor jezelf en voor de ander. Met aandacht aanwezig zijn. Maak het niet erger met je houding, met de woorden die je kiest, de emotie die erin doorklinkt, je snelheid van reageren, de tijd dat je het voorval met je meedraagt.

Als je dit leest schiet je misschien onmiddellijk een gebeurtenis binnen van de afgelopen tijd. Een prachtige mogelijkheid om het verhaal waar te nemen. De zen leraar gebruikte een metafoor. Je huis is een bende. Allemaal dingen die nog moeten worden geordend, ontdekt, opgeruimd en losgelaten of weggegooid. Maar doordat je aan de beoefening begonnen bent heb je een (kleine) kamer in orde. Daar is het nu kalm, rustig, overzichtelijk. Keer daar regelmatig naar toe in het vertrouwen: de andere kamers zullen volgen. 

Ik nodig je uit om deel te nemen aan onze meditatie avond. Het kussen, de stoel, de bank is voor even opgeruimd en overzichtelijk. Samen oefenen in luisteren naar die stroom van gedachten in ons en stoppen. Terugkeren. Glimlachen. Opnieuw stoppen. Terugkeren. We hebben allemaal ervaring dat herhalen en steeds opnieuw beginnen leren is. We zeggen het tegen onze leerlingen. Nu doen we het zelf.

De link voor deze opgeruimde ruimte is: https://us02web.zoom.us/j/89449420443

Ik wens je een goed weekend.

Joost Vriens.